جان آدمی

جان آدمی _ وبگاه شخصی علی دقیقی

جان آدمی _ وبگاه شخصی علی دقیقی

جان آدمی

تن آدمی شریف است به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست، نشان آدمیت

*قرار است در این وبگاه، کمی درد دل هایمان را بنویسم، شاید التیامی یافت...
(تیرماه 1393_تهران)

تبلیغات

آخرین نظرات

دلگرمی و افتخار

دوشنبه, ۵ تیر ۱۳۹۶، ۰۸:۰۳ ق.ظ

باعث دلگرمی است که بدانی مفیدی...

بدانی سربار نیستی...

بدانی سربازی.


من سربازم،

سرباز فرمانده عشق، به نام مهدی (عج)

برای این فرمانده سر می دهد، جان می دهم...


سعی می کنم، سربازی مفید، سربازی مطیع و سربازی خوب باشم

وقتی به عبارت "شیخ مفید" دقت می کنم،

وقتی می سنجم که شیخ نامه به دست، اشک در چشم، عبارت «انت المفید حفاً» را می خواند

به خودم می گویم، خوشا به حالت شیخ؛ بهشت را در دنیا چشیده ای


ای کاش، ما هم مفید باشیم، حداقل بی خاصیت نباشیم


مدتی می شود که در خدمت گذاری، لیاقت پیدا کرده ام و سوالات مردمان عزیز را پاسخ می دهم،

خدا را شکر

خدا را شکر به اندازه چند پاسخ، مفید ام!

این حس را به هیچ زر و قیمتی نفروشم...


هر چند سربار حضرتم،

هر چند محصور در گناه و معصیتم

اما سرباز حضرتش هستم، سربازی بی خاصیت، که به آرزوی مفید بودن است...


آقا ما را مفید کن...

یادگاری های خاندان وحی

پنجشنبه, ۲۵ آذر ۱۳۹۵، ۰۳:۳۱ ب.ظ
کاخ توپکاپی (توپقاپی) در استانبول – به انگلیسی: Topkapı
از قصرهای معروف امپراتوری عثمانی است که از ۱۴۶۵ تا ۱۸۵۳ مرکز اداری این امپراتوری بود. سلطان محمد فاتح در ۱۴۵۹ دستور ساخت این قصر را داد و کار ساختن آن در ۱۴۶۵ به پایان رسید. در ۱۸۵۳ سلطان عبدالمجید تصمیم گرفت محل اقامتش را به قصر تازه‌ساز دلمه باغچه منتقل کند که نخستین کاخ مدل اروپایی شهر بود. امروز قصر توپقاپی به موزه تبدیل شده‌است و از جذاب‌ترین جاذبه‌های توریستی ترکیه‌است.
این موزه از جذابترین موزه های جهان و نفیس ترین موزه جهان اسلام بشمار می آید. اشیاء این موزه توسط شاه سلیم اول در قرن شانزدهم میلادی ، هنگامی که در سال 1517 میلادی امیر مکه مکرمه سلطه امپراطوری عثمانی را بر حجاز پذیرفت و رسما زیر پرچم عثمانی ها رفت ، به استانبول منتقل شد .

در ادامه مطلب عکس هایی از این موزه را مشاهده می فرمایید... (جذاب و دیدنی)

کانال تلگرامی

دوشنبه, ۳ آبان ۱۳۹۵، ۰۱:۴۸ ب.ظ
بسم الله الرحمن الرحیم

برخی اوقات مطالبی را تهیه می کنم، که مطالعه اش خالی از لطف نیست، همچنین فیلم و صوت های و حتی عکس های جالبی به دستم می رسد، که اشتراک آنها را مفید میدانم. به همین خاطر برای اینکه این انتشار هایم مدون شده و یک آرشیو برایش درست کنم، یک کانال تلگرامی تهیه کرده ام؛ به اسم وبلاگ...

جان آدمی...

برای عضویت در این کانال تلگرامی می توانید به آدرس زیر بروید:

http://telegram.me/daghighii

امیدوارم مفید فایده باشد... ان شاء الله.

اولین تئاتر زندگی

چهارشنبه, ۲۰ مرداد ۱۳۹۵، ۰۳:۳۱ ب.ظ
از دوران جوانی و نوجوانی علاقه ای هر چند کم و کوتاه به سینما داشتم؛ البته نه بازیگری، بلکه بیشتر به فیلم نامه نویسی و داستان پردازی علاقه نشان دادم...
به هر حال نوع زندگی و تفکر ما اجازه نداد که به وادی سینما وارد بشوم و به همین خاطر شناختی هم از سینما و تئاتر نداشتم تا اینکه برای اولین با و به همت موسسه طه و مجموعه مشکاة النبی (ص) به یک تئاتر مذهبی دعوت شدم.
اسم و عنوانش این پیام را القاء می کرد که نمایش برای کودکان و نوجوانان است؛ حتی مخاطبان که 90 درصدشان کم سن و سال بودند نیز همین پیام را می داد... با این حال منتظر یک تئاتر معمولی بودیم؛ شاید کمی هم از معمولی پایین تر؛ که با یک تاکتیک خاص فهمیدیم این یک تئاتر کار شده است...

هر چند هنوز به این تئاتر ایمان پیدا نکرده بودم که می تواند راضیمان کند یا نه، با این حال هر چه به انتهای داستان نزدیک می شدیم جذابیت داستان بیشتر می شد تا اینکه؛ صحنه داخل یک قبر اجرا شد؛

دیگر از دو سوم داستان به بعد جای اینکه داستان را دنبال کنیم، گریه می کردیم؛ همه گریه می کردند...

داستان به پایان رسید و اشک ها به پایان نرسید؛
اشک ها که خواست تمام شود، تازه کارگردان تئاتر خواست به همه بفهماند زود قضاوت کردید؛
او می خواست همچنان احساسات ما را مورد توجه قرار دهد...

گروه سرودش را به بالای پله ها آورد؛

شروع کردند به خواندن شعر معروف امام رضا

"رضا غریب الغربا رضا معین الضعفا
قربون کبوترای حرمت امام رضا
قربون این همه لطف وکرمت امام رضا
از روزی که با تو آشنا شدم امام رضا
مورد مرحمت خدا شدم امام رضا

دست هر بنده که بر دامن مولا برسه
درد پنهانش امشب به مداوابرسه
امشب از پرده دل آن همه فریاد کنیم
تا مگر رضا به فریاد دل ما برسه
رضا غریب الغربا رضا معین الضعفا

دل من زندونی تویی که تنها می دونی
قفس وا کنی و پرنده رو رها کنی
میش کنج حرمت گوشه ی قلب من باشه
میشه قلب من ومثل گنبدت طلا کنی
یا علی موسی الرضا میشه به من نگاه کنی
اونقده رضا می گم تا دردم و دوا کنی
رضا غریب الغربا رضا معین الضعفا"

با تمام شدن این همخوانی زیبا چراغ های مجلس روشن شده بود ولی اشک ها تمام نشده بود؛
حتی وقتی از سالن تئاتر هم خارج شدیم هنوز هوایی امام رضا بودیم
سوار اتوبوس هم که شدیم هنوز حال و هوا امام رضایی بود...
به محل استراحت هم که رسیدیم باز به همین شکل؛
اصلا این عشق جز بدیدار تو مداوا نشود...

نصف شب، طاقت به سر آمد و به آستان ملک پاسبان علی بن موسی الرضا رفتیم
عجب زیارتی شد...
بیادماندی و دلنشین...

جا دارد از این گروه تئاتر که به صورت حرفه ای ما را مورد عنایت قرار دادند تشکر کنم
نفستان گرم و همتتان بلند تا ظهور حضرتش زنده باشید...

سه روز در بهشت

شنبه, ۱۶ مرداد ۱۳۹۵، ۰۲:۱۳ ق.ظ

بسم الله الرحمن الرحیم

 

توفیق دوباره زیارت علی بن موسی الرضا علیه السلام بعد از گذشت کمتر از بیست روز از بازگشت از این حرم ملک پاسبان؛ توفیقی بود ویژه و خاص. اما تفاوتش با سایر تشرفاتم در این بود که این بار با گروهی پاک دل و ساده همراه بودم؛ گروه ساده و بی آلایش و در یک کلام خالص خالص که آرایش های دنیا آنها نفریفته و به همت خودشان و خواست خدا نخواهد فریفت.

در این سفر با گروهی بیست و چند نفره از فرزندان حضرتش؛ عازم مشهد بودیم؛

بلکه زائر مشهد بودیم...

در این سفر، بنده در درجه اول به عنوان یک خادم و در درجه دوم به عنوان یک معلم گروه را همراهی می کردم؛ که در درجه اول به دنبال ثواب بودیم و در درجه دوم من شاگردی این را گروه می کردم...

جای شاگردی و استادی را تغییر دادند این استادان کم سن و سال امام رضایی...

به هر حال در این سفر کم نبود درس گرفتن هایم؛

کم نبود دیدن صحنه های دیدنی

کم نبود اشک های شوق

اشک های غم

اشک های حسرت و آه

 

اتفاقات خاص این سفر کم نبود، ماجراهایی که کلاس درسی بود در این سفر برای من بی سر و پا

وقتی اشک جوان 16 ساله ای، در کنار جسد مطهر علی بن موسی الرضا؛ از فهمیدن یک روایت عمیق جاری می شود؛

وقتی زنده بودن امام را درک می کند، و اشک روی گونه اش غلط می زند،

دوست داری پر بکشی و دور گنبد سلطان طوس پرواز کنی

دوست داری به حضرتش بگویی، چه کرده ای با این دل...

16 سالگی با فهمیدن مفاهیم عمیق یک روایت همخوانی ندارد؛ مگر اینکه خود علی بن موسی الرضا بخواهد که بشود...

 

وقتی می بینی یتیم 14 ساله مشکلاتش را روی کاغذی نوشته تا فقط امامش آن را بخواند؛ در نامه اش به امام می نویسد: "پدرجان"

از خجالت،جرات ایستادن در حرم را نداری...

 

وقتی شوق زیارت در دل جوانان 17 ساله را می بینی که از خوابشان می گذرند تا این سه روز را فقط در بهشت سر کنند؛ از خوابیدن متنفر می شوی،

 

این ماجراها و امثالش که در این سفر کم نبود؛ برای من درس بود، کلاس درسی سه روزه در بهشت...

اگر حالم مساعد بود و بیمار نبودم شاید داستان های این سفر را می نوشتم ولی به آینده موکول می کنم تا با حوصله و بدون کم و کاست از این سفر پر معنویت برایتان بنویسم.


در این سفر و در یک کلام؛ علی بن موسی الرضا را احساس کردم؛

لمس کردم،

اگر حرف نسازند می گویم دیدم...

با چشم دل دیدم


جای تشکر دارد از موسسه طه و مسئولین عزیزش، از مجموعه مشکاة النبی (ص) و دوستان عزیزمان در این مجموعه... که ما را به عنوان خادم پذیرفته اند و در خدمت به امام زمان علیه السلام کوشا هستند. و به جِد از یاران خاص حضرتش محسوب می شوند.

زندگی سخت

سه شنبه, ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۵، ۱۱:۳۶ ق.ظ

زندگی سخت، عنوانی است که می شود برای زندگی قشری خاصی از مردم جامعه گذاشت...


این قشر، به صورت روزانه میانگین 4 الی 5 ساعت باید در کلاس های آموزشی شرکت کنند.

بعد از کلاس های آموزشی، به همان اندازه (4 الی 5 ساعت) باید دروس آموزشی را تمرین کنند.

اکنون فرصت آن است که آموزشی که دیده اند را در کتابهایی دیگر پیاده کنند، یعنی از آموزش هایشان استفاده کنند، مدت زمان این کار بستگی به توان و فرصت و همچنین مقدار آموزش دیده شده خواهد داشت، شاید بشود به صورت میانگین ساعت این کار را 5 ساعت در روز دانست. هر چند در برهه ای از زمان این 5 ساعت به 15 ساعت هم می رسد.

بعد از این کارهای سخت و طاقت فرسا، مدت زمان این می رسد که به برخی مراجعین کاریشان بپردازند، یعنی کسانی که به آنها رجوع می کنند، این کار نیز بستگی به فرصت و ظرفیت، به صورت میانگین از 2 تا 5 ساعت است.

برخی از این قشر، به مبحث تالیف می پردازند و برخی نیز به مقوله، تحقیق مشغول می شوند، حتی عده ای به عنوان مدرس در برخی مقاطع، تدریس می کنند، اگر به هر کدام از این موارد نیز 4 الی 5 ساعت اختصاص داده شود... شاید بتوان حد معقولی پیشرفت را در این موارد دید.

اکنون نوبت خانواده و زندگی است، باید در بین این ساعات حداقل 4 ساعت را با خانواده گذراند تا شاید کمبودی متوجه آنان نشود... این مدت، حداکثر استفاده خانواده (اعم از زن و فرزندان) برای این قشر است.


اینها را اگر فقط حداقل هایش را جمع کنی، در بهترین حالت می شود 23 ساعت به صورت روزانه...

یعنی به عبارت دیگر، در 24 ساعت هر روز، فرصت دارند 1 ساعت بخوابند، استراحت کنند، تفریج داشته باشند و به کار دوم مشفول شوند و...


با این اوصاف، چه مقدار مزد و حقوق و حتی مزایا، برای این قشر کافی خواهد بود؟!

اگر شما بودید، به چه مقدار رضایت می دادید تا این کار را بکنید؟


اما این قشر در این کارها، هیچ پول و حقوقی دریافت نمی کنند، تنها یک مساعد بسیار ناچیز می شوند، مساعدت ناچیز یعنی کمتر از 300 هزار تومان در ماه، که شاید هزینه رفت و برگشتشان به سمت کلاس های آموزشی باشد...


خب، شاید تعجب کنید که گروهی هستند که با ماهی کمتر از 300 هزار تومان، در چنین شرایطی زندگی می کنند و از این کار استعفاء نمی دهند...


من سالیانی است با این قشر در ارتباط هستم، برخی از دیده های عجیب را برایتان می نویسم:


  • یکی از آنها که 22 ساله بود، می گفت: من و همسرم دیشب فقط سیب زمینی آبپز داشتیم و نان خشک سه روز پیش.
  • 24 ساله ای از آنها می گفت: یک هفته مهلت دارم تا خانه ای با 10 میلیون تومان نزدیک به محل آموزش پیدا کنم.
  • دوستی می گفت: مهمان به منزلمان آمد ولی هیچ چیز در خانه نبود تا سفره ای آبرومندانه پهن کنم.
  • 23 ساله ای را دیدم که از نداشتن پول برای درمان همسرش گریه می کرد...
  • دوستی داشتم به نام "ا" که پول درمان خودش را نداشت و بعدا دچار مشکل جدی شد، دوستانش برای درمان او پول جمع کردند و او را به بیمارستان بردند...
  • یکی می گفت: چند ماهی می شود که میوه نخورده ام.
  • فرزند دوست دیگری به خاطر فقر، دچار بیماری شد...
  • و یکی دیگر از آنها سالیانی است درد دندان را تحمل می کند به علت نداشتن هزینه درمانش...


اما با این همه داستان و مشکل و ...، این قشر حاضر نیست خود را معرفی کند... حاضر نیست مصاحبه تلویزیونی داشته باشد.

این قشر، مشکلات را به جان می خرد تا به وظیفه های الهی خود عمل کند...

این قشر با خدای خود معامله کرده اند و توقعی از دیگران ندارد، این را از سکوتش می توانی بفهمی...


البته باید گفتند هستند عده ای از این طایفه که، از کارهای خود می زنند و به کارهای دیگری مشغول می شوند، مثلا شاید از ساعت مراجعین و یا تمرین آموزششان و یا حتی خانواده می زنند و به کار دومی در حد و توان خود می پردازند.

  • دوستی دارم که می گوید: فقط یک ساعت همسرم را در روز می بینم...

باید به این قشر تبریک گفت، خسته نباشید گفت، تشکر کرد، از همسران آنان تشکر کرد، از فرزندان آنان دلجویی کرد...


این قشر در اوج جوانی و در اوج موقعیت خوب، خود را مشغول چنین کاری می کنند...؛ به امید روزی که فقر نباشد، عدالت حاکم شود و دنیا را صلح فرا بگیرد...


(اللهم عجل الولیک الفرج، فرجا عاجلا قریبا)

دشمنی با سایه ها

چهارشنبه, ۸ ارديبهشت ۱۳۹۵، ۰۳:۲۱ ب.ظ

دشمنی با سایه ها


گاها برخی سخن ها دلنشین می شوند و در گوشه ای از ذهن جای خوبی پیدا می کنند و دائما به یاد و خاطر صاحبشان خواهند آمد.

یکی از این سخن های زیبا و پرمحتوا برخی عبارات فیلم ها ساخته کارگردان ها می باشد که اصطلاحا به آنها دیالوگ گفته می شود. یکی ازاین دیالوگ ها که در ذهنم بود ولی امروز دوباره تداعی شد، عبارتی بود که در فیلم "در چشم باد" شنیدم.

هرچند چندان تلویزیون را جدی نمی گیرم ولی برخی فیلم هارا دوست دارم، این فیلم از آن دسته محدود بود که اگر ایراداتی را برطرف می کرد نمونه می شد. با این حال عبارت دیالوگی که مدنظرم بود این است :

"انگلیسی ها کاری می کنند که یک شبه آدم با سایه اش دشمن می شه"


حقیقتا چنین است، انگلیسی ما را باسایه های خودمان به جنگ انداختند؛

با سایه های هم می جنگیم...

با دوستان و هم کیشان مان می جنگیم....

دسته دسته شده ایم...


به جای اینکه دور دو اصل مهم قرآن و عترت جمع باشیم، به دنبال افتراق هایمان هستیم...


در این ایام و در این برهه از زمان یک عده انسان ... طرف مقابلشان را انگلیسی خطاب می کنند و اتفاقا آنها هم این دسته را انگلیسی می داند.


شاید علتش این باشد که به جای دورهم بودن هایمان با هم جنگ کرده ایم که طرف مقابل فکر می کند ما انگلیسی هستیم و ما هم فکر می کنیم او انگلیسی است... در حالی که همه شیعه هستیم.... همه مسلمانیم...


شاید هر دو دسته مسلمان باشند و دسته سومی که همان انگلیسی ها هستند دارند اختلاف ایجاد می کنند.


ان شاء الله حضرتش که قیام کنند، وحدت بینمان بر می گردد.

حس خوش زندگی...

پنجشنبه, ۱۲ فروردين ۱۳۹۵، ۰۲:۳۱ ق.ظ

حالم خیلی خوش است...

بعدازظهر یکی از روزهای خوب بهاری است. در خانه ای کاه گلی نشسته ام...

خانه ای با تیرهای چوبی که در سقف کار شده است، و نی های ما بین اش که هم سنگینی سقف کاه گلی را نگه می دارد و هم هنر زیبای ایرانی را بیانگر است.

نم نم باران و بوی گل و صدای جوب آب که از کنار پنجره به باغ ها روان است، روان تازه ای در بدن آدمی جریان می دهد.

طاقچه های بزرگ و کلید و پریز قدیمی و یک لامپ صد...


اینها دلیل حال خوش من نیست، همینکه صاحب خانه را بیشتر شناختم مرا خوشحال می کند. صاحب خانه ای که وقتی چشم از جهان بست، آسمان تیره شد و خورشید گرفت...

من اهل خرافه و بزرگ سازی های الکی نیستم، ولی گویا اینجا قضیه متفاوت است...

پیش نماز مسجدی که امام رضا علیه السلام در آن نماز گذاشته اند...

نقل می کنند کفش هایش جفت می شده است.

از اینها که بگذریم، حس دلنواز این خانه چیز دیگری است، گویا بیانگر یک داستان است...

این یک موهبت بود که ایامی در این خانه مستقر شوم...

چقدر یک خانه ساده، یک اتاق گچی ساده، بوی کاه گل و فرش های سخت و نخ نما می توانند آرامش بخش باشند؟! چقدر؟؟...


پ.ن: نه خانه های لوکس و نه فرش های گران و مبل های راحتی آنچنانی، خوشی می آورند، و نه پول، بلکه فقط و فقط شیوه زندگی است که آسایش آور است...


فروردین 1395 - منزل حاج سید میرزااحمد بنی هاشمی

ائمتی و سادتی اثنا عشر

شنبه, ۲۲ اسفند ۱۳۹۴، ۱۲:۵۵ ق.ظ

چقدر قشنگ است دو رکعت نماز عشق در کنار مرقد عشق

کاری که امروز برایم محقق شد

دوست دارم سجده شکری بگذارم،

سجده ای که هیچگاه تمام نشود،

برای خدایی که محبت را آفرید

عقل را آفرید

عشق را آفرید.

خداوندی نعمات فراوانی داده است.

مهمترین نعمت، ولایت علی بن ابی طالب روحی له الفداه.

چه نعمتی بالاتر از محبت مهدی فاطمه سلام الله علیه در قلب؟

جا دارد سجده شکری گذاشت و سر برنداشت.


خدایا شاکرم...

پرده های بد...

پنجشنبه, ۸ بهمن ۱۳۹۴، ۰۱:۲۲ ق.ظ

پرده اول:

یکی از بزرگان دین نظری را دادند که با نقد های ناپخته که به توهین انجامید روبرو شد، بزرگی دیگر در این مورد به نصیحت برخواست و گفت: اگر این چنین کنید لم یفلح ابدا ...


پرده دوم:

در جلسه ای که از علما و فضلا کم نداشت؛ بحث بر سر چند تن از اهالی علم و فقه شد؛ اختلافات فقهی چند فقیه بررسی شد و در نهایت با بحثی پر تنش مواجه شدیم که به بی ادبی برخی از جوان های مجلس کشیده شد...


پرده سوم:

یکی از بزرگان علم، در مساله ای نظراتشان را ذکر کردند؛ که یکی از شاگردان گستاخ ایشان با بی ادبی به ایشان نقد کردند...


خداوند متعال پرده های بعدی را بخیر کند... 
می ترسم از پرده آخر این جماعت که چه بکنند؟!؟
می ترسم از عوام عمامه به سر!